جلوگیری از ابتلا به دیابت با متفورمین

درمان دراز مدت با متفورمین به منظور جلوگیری یا تاخیر ابتلا به دیابت برای افراد ایمن می باشد . این نتایج بر اساس مقاله ی منتشر شده در مجله ی Diabetes (آوریل 2012) بدست آمد.

کاهش وزن متوسط  بدن (2% از وزن بدن) اما پایدار در طی یک دوره ی ده ساله ی استفاده از متفورمین به نظر می رسد ایمن و برای افراد قابل تحمل باشد.

این یافته ها ، نتایج مطالعات ابتدایی 3 ساله ی دوسوکور بروی استفاده ی روزانه ی 850 میلی گرم متفورمین دوبار در روز را تایید می کند و افراد را به مصرف متفورمین برای کاهش وزن پایدار تشویق می نماید. در هر دو گروه پلاسبو و متفورمین کاهش وزن مهمترین عامل پیش بینی کننده ی جلوگیری از دیابت محسوب می شود.

محققین برنامه ی پیشگیری از ابتلا به دیابت ، می گویند : تأثیر متفورمین درکاهش وزن با تأثیر کاهش کالری مصرفی متفاوت است متفورمین بروی بافت چربی بیش از بافت های ماهیچه ای تأثیر می گذارد متفورمین همچنین تأثیراتی مشابه با تآثیرات ورزش را بروی بدن تقلید می کند.

بر اساس گزارشی که توسط Medscape Medical Newsقبلاً منتشر شده بود درمان با متفورمین از نظر اقتصادی برای تغییر شیوه ی زندگی به منظور جلوگیری ازابتلا به دیابت با صرفه ترین روش است.

دکتر Fonsecaمی گوید: ما در حال حاضر می دانیم که چگونه از ابتلا به دیابت جلوگیری کنیم و اطلاعات بدست آمده نشان می دهد که این روش نه تنها ایمن است بلکه از نظر اقتصادی نیز مقرون به صرفه می باشد.

مصرف متفورمین در دراز مدت (10 سال) سبب کاهش وزن متوسط اما پایدار می شود.

 درمطالعه ی (open- label Diabetes prevention program)افراد چاق یا دارای اضافه وزن که به اختلال تحمل گلوکز مبتلا بودند شرکت داشتند که بطور رندوم در گروه مداخلات تغییر شیوه ی زندگی ، متفورمین یا پلاسبو ثبت نام کرده بودند.

 نتایجی که در سال 2002 بدست آمد ، نشان داد که درمان با متفورمین سبب کاهش ابتلا به دیابت به میزان 31در صد در طی 2.8سال می شود. در طی این تحقیقات ، شرکت کنندگان بصورت تصادفی برای دریافت متفورمین ثبت نام شدند . میانگین کاهش وزن در گروه دریافت کننده ی متفورمین نسبت به گروه کنترل برابر با 2.06درصد و میزان میانگین کاهش دور کمر نسبت به گروه کنترل برابر با 2.13سانتیمتر بود .

در طی مطالعه ی پیگیری غیر دوسوکور که به مدت ده سال از شروع تحقیق به طول انجامید، کاهش وزن بطور چشمگیری درگروه متفورمین نسبت به پلاسبو بیشتر بود (2 درصد). شرکت کنندگانی که بطور جدی تحت درمان با متفورمین بودند حتی تا 3.5درصد از وزن خود را از دست داده بودند در حالیکه گروهی که متفورمین را با جدیت کمتری مصرف کرده بودند ابتدا کاهش وزن را تجربه کرده بودند ولی در مراحل بعدی تغییرات وزن آنها مشابه با گروه کنترل تا 5 سال همراه با افزایش وزن گزارش شد.

نویسندگان مقاله خاطر نشان کردند که بعد از دو سال اندازه ی دور کمر افزایش می یابد اما از آنجائیکه افزایش وزن  در افرادی که بطور جدی تحت درمان با متفورمین بودند، مشاهده نمی شود افزایش دور کمر را به علت تغییر در توزیع چربی در بدن نادیده می گیرند.

کاهش وزن با مصرف متفورمین بیشتر به کاهش حجم بافت چربی همراه با تغییرات اندک در بافت های ماهیچه ای ظریف صورت می گیرد. نویسنده ی مقاله تاکید می کند که نحوه ی کاهش وزن با آنچه درمورد محدود کردن دریافت کالری مشاهده میشود و بروی بافت های ماهیچه ای ظریف و بافت چربی تأثیر دارد متفاوت است.نویسندگان مقاله همچنین یادآوری می کنند که متفورمین دارای چندین اثر بروی متابولیسم انرژی است و به موازات ورزش و فعالیت فیزیکی دارای تأثیراتی نظیر فسفوریلاسیون پروتئین کیناز فعال شونده باAMPمی باشد. این کیناز یک تنظیم کننده ی مهم بیوژنز میتوکندریایی است همچنین سبب اکسید اسیون اسیدهای چرب در سلولهای ماهیچه ای و سلولهای کبدی می شود که سبب افزایش انتقال گلوکز وترشح انسولین و لیپوژنز می گردد.

دکتر Cefaluاز دانشگاه ایالتی لویزیانا می گوید: در مجموع بر اساس داده های بدست آمده درمورد کاهش وزن پایدار با مصرف انرژی و همچنین تأثیرات سلولی بر متابولیسم انرژی، مصرف متفورمین به عنوان یک استراتژی در جلوگیری از دیابت مطرح می شود.

تحقیقات نشان داده است که مصرف دراز مدت متفورمین ایمن و برای بیماران قابل تحمل است. در طی تحقیق DPPبه مدت چهار سال درشرکت کنندگانی که تحت درمان با متفورمین بودند نسبت به گروه پلاسبو ناراحتی های گوارشی با دارو بیشتر مشاهده گردید. (9.5درصد موارد). گزارشات بعدی نشان داد که این علایم با گذشت زمان بهبود می یابد (در طی 6 تا 9 سال ) و مشابه با گروه پلاسبو می گردد.

کم خونی و هیپوگلایسمی نه چندان جدی با مصرف متفورمین نسبت به گروه کنترل مشاهده نشد و علایم جدی منفی نظیر لاکتیک اسیدوز یا هیپوگلایسمی جدی مشاهده نگردید.البته کاهش هموگلوبین بین هر دو گروه مشاهده شد و کاهش هماتوکریت در میان افراد مصرف کننده ی متفورمین بیشتر مشاهده می شود.

نویسندگان مقاله یادآوری می کنند که 12 درصد از شرکت کنندگان در این تحقیق از ادامه ی شرکت در این مطالعه منصرف شدند دلیل این افراد عوارض جانبی درمان و عدم تحمل دارو گزارش گردید.

منبع: Diabetes care 2012;35:663-665,731-731